Familie Losada woonde 40 jaar in Patrimonium te Wageningen.

Geboortegrond
Familie Losada woonde 40 jaar in Patrimonium te Wageningen.

Ze herinnert zich niet veel van de eerste jaren dat ze hier woonden. Ze hadden weinig contact met de buurt. Het waren blèrders waar ze weinig mee konden, en ze hadden het druk. Zij met de kleine kinderen, hij met werk…

Later toen de kinderen groot waren vond ze dat wel jammer, maar ze is ‘niet zo’n kleppert’ en ze hadden nog steeds last van het geschreeuw van de buren, het bekvechten, het achter elkaar aan zitten… ‘dat deed die generatie’.

Behoefte om ergens anders te gaan was er echter niet. ‘Ergens anders is wel weer iets anders’. Hoe langer je ergens bent, hoe meer je je er thuis voelt. Dus hier zijn ze thuis. Maar nu moeten ze weg. De geboortegrond van de kinderen verlaten. En dat doet pijn.

Zij leefde binnen voor de kinderen en het huishouden. Hij verdiende het geld en zorgde voor alles buiten, de groentetuin. En nog steeds onderhoudt hij een grote groentetuin. Kweekt walnoten, pruimen, rabarber, kruisbessen, aardappels en allerlei groentes. Te veel om op te noemen. ‘Hij teelt altijd veel te veel! De vriezer zit nog vol met sperziebonen van vorig jaar. Als de nieuwe komen zijn de oude nog niet op.’ Honger zullen ze niet krijgen.

Related Stories

De boer en zijn schutting

De boer en zijn schutting

Toen Benny hier 15 jaar geleden kwam wonen stond er een grote duizendkleurige schutting in de tuin. De oude bewoners ...
Lees meer
Het honk

Het honk

Als kleine jongen woonde hij in de Blauwe Kamer, midden in de natuur. Zo nu en dan brengt hij een ...
Lees meer
Meerwaarde

Meerwaarde

Hij moest weg van de studentencampus Droevendaal. Zoals dat gaat als je de studentenleeftijd begint te ontstijgen... Doorslaggevend voor dit ...
Lees meer
Het campinggevoel

Het campinggevoel

‘t is toch net een camping?’ Dat ze ‘s morgens uit haar raam kijkt en het zand met die speeltoestellen ...
Lees meer
Het was toen zo

Het was toen zo

Pieter was de tuinman van Patrimonium! Pieter op z’n klompen, met zijn baard en ruitenblouse. Stien was minder opvallend. Ik ...
Lees meer
Een huis als een handschoen

Een huis als een handschoen

Ze doet open in ochtendjas. Was ze vergeten dat ik kwam? Nee zeker niet, ‘kom binnen!’. Ze is al uren ...
Lees meer
Loading...